با تو از فاصله ها خواهم گفت

(تقدیر)

آهنگ و صدا: شادمهر عقیلی

ترانه : مونا برزویی

 

باید تو رو پیدا کنم   

شاید هنوزم دیر نیست

تو ساده دل کندی، ولی

تقدیر، بی تقصیر نیست

 

با این که بی تابِ منی

بازَم منو خط می زنی

باید تو رو پیدا کنم

تو با خودت هم دشمنی

 

کی با یه جمله مثل من

می تونه آرومت کنه؟

اون لحظه های آخر از

رفتن پشیمونت کنه

 

دلگیرم از این شهر سرد

این کوچه های بی عبور

وقتی به من فکر می کنی

حس می کنم از راه دور

 

آخر یه شب این گریه ها

سوی چشامو می بره

عطرِت داره از پیرهنی

که جا گذاشتی می پره

 

باید تو رو پیدا کنم

هر روز تنهاتر نشی

راضی به با من بودنت

حتی از این کمتر نشی

 

پیدات کنم حتی اگه

پروازمو پرپر کنی

محکم بگیرم دستتو

احساسمو باور کنی

 

باید تو رو پیدا کنم

شاید هنوزم دیر نیست

تو ساده دل کندی ولی

تقدیر بی تقصیر نیست

 

باید تو رو پیدا کنم

هر روز تنهاتر نشی

راضی به با من بودنت

حتی از این کمتر نشی

 

یک لحظه سر جایم میخ کوب شدم، درست می دیدم شادمهر بود! همان شادمهری که دوستش داشتم!

 به یاد ترانه ی ((باورم نمیشه)) ی او افتادم، ترانه ای که هنوز وقتی می شنوم، احساسی عجیب سرتاپایم را فرا می گیرد. ترانه ای از آلبوم ((فال قهوه))، که بعد از هجرتش منتشر شد اما کاری بود که در ایران انجام داده بود:

تو همونی که می گفتی تو دنیا

هیچکی مثلِ من پیدا نمیشه

تو همونی که می گفتی، قلبم

مالِ تو باشه، واسه همیشه

شادمهر کارش را در ایران با آلبوم بی کلام ((بهار من)) آغاز کرد، یک موسیقیِ بی کلامِ جادویی، از جوانی جویایِ نام که فرصت کرده بود استعدادهایش را رو کند، بعد از آن او با آلبوم ((مسافر)) توانست صدایی جدید را به علاقمندان موسیقی معرفی کند. صدایی که در سال هایِ اوجِ موزیکِ پاپ ایران، بعد از انقلاب، یکی از پر طرفدارترین صداها شد و دومین آلبوم باکلامِ او، ((دهاتی))، توانست رکوردهایِ فروش را بشکند.

آمدنش به سینما و عرصه ی بازیگری هر چند به اعتقاد خیلی ها اشتباه بود، اما به اعتقاد من او با ورودش به سینما توانست به این صنعت هم کمک بزرگی بکند و فروش فیلم(( پر پرواز))، که عجیب مانند زندگی خودش بود با این تفاوت که لاجرم باید پایانی دیگر داشت، تنها به خاطر حضور او، نشان گر این بود که مردم او و صدایش را دوست دارند، و او یک سوپر استار است. کسی که می تواند یک تنه این همه آدم را به سالن های سینما بکشاند. موسیقی تاثیر گذار این فیلم، شاید مهم ترین شاخصه ی این فیلم بود. در ((شب برهنه)) او هرچند نتوانست موفقیت پر پرواز را به دست آورد اما با ریسک پذیرفتن آن گریم، نشان داد که می تواند هنرمند خوبی هم در صحنه ی سینما باشد، همان گونه که بعد از او گلزار آمد، ماند و شد، اما دغدغه ی اصلی او موسیقی بود و شاید احساس می کرد که در ایران نمی تواند به خواسته هایش برسد، این بود که از ایران رفت.

آلبوم ((خیالی نیست)) از او که با شعرهایی از دکتر شاهکار بینش پژوه، همراه بود، یک شوک واقعی در دنیای موسیقی پاپِ آن سویِ مرزهای ایران بود و یک شوک برایِ دوستدارانِ حقیقیِ او. شادمهر دیگر آن شادمهرِ ایران نبود. او با دست زدن به تجربه هایِ جدید می خواست تمامِ خواسته هایی که در ایران برایش دست نیافتنی بود به دست آورد، غافل از این که مردم ایران، همان شادمهری را دوست داشتند، که علیرغم تمامِ محدودیت ها، می خواند و خوب هم می خواند. آلبوم های بعدی او ((آدم فروش)) و ((پاپ کورن)) ادامه ی همان روندِ خیالی نیست بود. تا این که در آلبوم ((سبب)) و در ترانه ای به این نام حس کردم که باز می شود روی او حساب کرد.

چند روز پیش برایِ اولین بار ترانه ی بالا را از شادمهر شنیدم، باورم نمی شد شادمهر باشد، اوج و فرود صدایِ شادمهر در این ترانه ستودنی بود، صدایش پخته تر شده بود، موسیقی اش جذاب تر و خودِ ترانه هم در بعضی قسمت ها با شاه ترانه هایِ ایران قابل قیاس بود. به این دو قسمت ترانه دقت کنید:

کی با یه جمله مثل من

می تونه آرومت کنه

اون لحظه های آخر از

رفتن پشیمونت کنه

و

آخر یه شب این گریه ها

سوی چشامو می بره

عطرِت داره از پیرهنی

که جا گذاشتی می پره

فوق العاده است، نه؟!

هرچند بعضی قسمت هایِ این ترانه برایِ من قابل هضم نیست، و احساس می کنم در این قسمت ها، ترانه سرا، کار را سرسری گرفته است که کاش این گونه نبود، و اگر این گونه نبود من به جرات ادعا می کردم که این ترانه قابلیت تبدیل شدن به خاطره را دارد، که به عقیده ی من نقطه ی اوج یک ترانه، همین است، اما حیف که ترانه سرا در برخی قسمت ها، خیلی راحت به قافیه سازی تن داده:

باید تو رو پیدا کنم

هر روز تنهاتر نشی

راضی به با من بودنت

حتی از این کمتر نشی (اگر کسی توانست این قسمت را برایِ من معنا کند ممنون می شوم)

ویدئو کلیپ این کار هم از الک کارتیو است که گویا کار کردنش با گروه هایِ خوبِ خارجی در خلق این اثر بی تاثیر نبوده و به خوبی توانسته یک کلیپِ خوب خلق کند که جدا از ترانه، خودش حرفی برایِ گفتن داشته باشد. به یاد بیاورید همین چند سالِ پیش را که خواننده هایِ ما در استودیو لب می زدند و یک آهنگ، به همین سادگی تصویری می شد!

دوست داشتم درباره ی این اثر، بیشتر از این ها بنویسم، اما دیدم که از حوصله ی این وبلاگ و خوانندگان آن خارج است، شاید وقتی دیگر این کار را انجام دادم. فعلاً با این آهنگ به احترامِ شادمهر از جایم بر می خیزم و دوباره به او سلام می کنم، به او که یک بار دیگر توانست اشک را میهمانِ گوشه ی چشمم کند. شادمهرِ عزیز سلام!

پانوشت:


این آهنگ را می توانید از اینجا دانلود کنید:

تقدیر 

+ نوشته شده در  دوشنبه بیستم آبان 1387ساعت 9:0 بعد از ظهر  توسط ح-ک |